- Autor
- Max Kidruk
- Wydawca
- Insignis
- Cykl
- Nowe wieki ciemne, tom 2
- Premiera
- 12.11.2026
- Stron
- 1128 · ok. 8 wieczorów
„Kolaps” to drugi tom cyklu Nowe wieki ciemne i wyraźnie mroczniejsza kontynuacja „Kolonii”. Max Kidruk prowadzi równolegle kryzys polityczny na Marsie i biologiczne zagrożenie na Ziemi, a obie linie popycha do punktu, z którego nie ma odwrotu.
Akcja rusza miesiąc po krwawym buncie urodzonych na Marsie, który rozbił układ sił między korporacjami rządzącymi Newbourne. Na Ziemi faktor SDI zaczyna zmieniać zakażone niemowlęta, a naukowcy trafiają na odkrycie, którego nie potrafią wyjaśnić. To twarda fantastyka naukowa z mocnym zacięciem technothrillera, rozpisana na 1128 stron. Bez znajomości pierwszego tomu nie ma sensu zaczynać, bo powieść startuje dokładnie tam, gdzie skończyła się „Kolonia”.
Mars po buncie i Ziemia na krawędzi
Newbourne po rewolcie przestaje być stabilną kolonią, a marsjańskie korporacje nie chcą ustąpić ani o krok, więc konflikt szybko zbiera ofiary. Osobny, cichszy kryzys narasta w koncernie Tomuto, który karmi marsjańską społeczność: Goran nie jest już w stanie kierować firmą, a ukraińska diaspora musi wybrać następcę, choć dzielą ją stare urazy. Na Ziemi zagrożenie rośnie szybciej niż zdolność ludzi do reakcji, a odkrycie naukowców burzy dotychczasowy obraz świata i stawia pytania, na które nikt nie jest gotowy. Kidruk dokłada też wątek telomidu, preparatu przedłużającego młodość, który w tym świecie dzieli ludzi na tych, którzy mogą żyć dłużej, i całą resztę. Ta przyszłość jest niewygodnie wiarygodna, bo jej problemy wyrastają z tego, co znamy dziś.
Wielka obsada i ani jednego zbawcy
Obsada jest bardzo liczna, a fabuła przeskakuje między Marsem, Ziemią i laboratoriami. Autor świadomie rezygnuje z bohatera, który uratuje świat, i z jednego złoczyńcy, po którego usunięciu wszystko wróciłoby do normy. Systemy upadają tu przez własne wady: pychę elit, ignorowanie ostrzeżeń i niezdolność do przyznania się do błędu w porę. Postacie mają wyraźne motywacje i słabości, ale częściej popychają wydarzenia, niż same się zmieniają. Decyzje mają za to prawdziwy ciężar, bo ich skutki odczuwają tysiące ludzi, a czystych moralnie wyborów prawie nie ma.
„Kidruk nie daje prostych odpowiedzi: jego cywilizacja upada przez własną pychę, a nie przez jednego złoczyńcę.”
Nauka napędza fabułę, a nie zdobi tło
Kidruk pisze jak inżynier, który chce, żeby każdy mechanizm dało się sprawdzić. Uwalnianie metanu z hydratów, rozbłyski neutrin czy działanie faktora SDI nie są ozdobnikami, tylko powodami, dla których akcja idzie w daną stronę. Sceny konfliktu na Marsie są szybkie i filmowe, jest też sporo brutalnej przemocy, której autor nie łagodzi. Mimo gęstych wyjaśnień całość czyta się zaskakująco płynnie, przynajmniej dopóki tekst nie zatrzymuje się na dłuższy wykład. Kto lubi fantastykę opartą na solidnych podstawach, dostanie jej tu bardzo dużo.
Drugi tom, który zaczyna przesuwać figury
Pierwsza część rozstawiała figury na szachownicy, druga zaczyna nimi grać. Zamiast efektu odkrycia dostajemy pogłębienie wszystkich głównych wątków i wyraźnie szybsze narastanie zagrożenia, przez co pojedynczy bohater ma coraz mniej pola do działania. Napięcia, które w pierwszej części dopiero się tliły, przechodzą tu w otwarty konflikt, a finał zostawia historię otwartą. Pierwsze sto stron schodzi na przypomnienie sobie, kto jest kim i w jakim miejscu zostawiliśmy bohaterów. Kolejne tomy są w planach, więc na zamknięcie historii trzeba będzie poczekać. Czytanie obu tomów jeden po drugim zdecydowanie ułatwia sprawę.
Ciężka cegła z nierównym tempem
Największy problem to objętość połączona z nierównym tempem. Część rozdziałów czyta się jednym tchem, ale przy rozbudowanych wykładach naukowych akcja wyraźnie siada, nawet gdy wydarzenia zaczynają przyspieszać. Drugi zgrzyt to nadmiar drugoplanowych postaci, które są słabo zarysowane, nie dostają pełnego rozwoju i zlewają się ze sobą. Trzeba śledzić naraz wiele wątków, więc nie jest to lektura do czytania po kawałku w tramwaju. Kto oczekuje ciągłej akcji, w połowie może poczuć zmęczenie.
Dla cierpliwych fanów twardej fantastyki naukowej
Drugi tom Kidruka to mocna kontynuacja, mroczniejsza i odważniejsza od „Kolonii”, choć wymaga od czytelnika czasu i skupienia. Kidruk konsekwentnie rozwija to, co założył w pierwszym tomie, i doprowadza każdy wątek do punktu bez powrotu. Nauka, polityka i biologia składają się tu w przyszłość, w którą łatwo uwierzyć i której trudno potem wyrzucić z głowy. Jeśli pierwsza część się podobała, po drugą warto sięgnąć bez wahania. Kto nie czytał „Kolonii”, powinien zacząć od niej i zarezerwować na cały cykl sporo wieczorów.
Plusy
- wiarygodna, starannie przemyślana przyszłość
- nauka, która naprawdę napędza akcję
- odwaga bez prostych rozwiązań
Minusy
- nierówne tempo przy wykładach naukowych
- za dużo słabo zarysowanych postaci
SF- Wydawca
- Insignis
- Data wydania
- 12.11.2026
- Liczba stron
- 1128
- Gatunek
- Science fiction
- Tytuł oryginału
- Колапс
- Tłumacz
- Iwona Czapla
Zobacz też inne artykuły:
- „Apogeum Nocy”: premiera science fiction 30 listopada
- Trylogia Valisa – kolejność czytania i wszystkie tomy
- Orson Scott Card – książki, od których warto zacząć
- Zapowiedziano drugi omnibus z serii "Zona" Michała Gołkowskiego
- Mesjasz Diuny. Powieść graficzna. Księga I – premiera 24 listopada
- Wojna cieni Marka Żelkowskiego: finał trylogii science fiction














