Baldur’s Gate 3. Astarion

Astarion, elfi łotrzyk, wyzwoli się z trwającej od stuleci niewoli albo zginie (po raz drugi), próbując tego dokonać, w tej dekadenckiej, mrocznej powieści fantasy autorstwa wielokrotnie nagradzanej pisarki T. Kingfisher.

Jesteś zbyt piękny, żeby umrzeć.

Astarion Ancunín powinien zostać magistratem, a nie wampirzym pomiotem. Powinien służyć prawu, a nie okrutnemu wampirzemu panu, Cazadorowi Szarrowi. I powinien pić wyborne wino, a nie szczurzą krew. Niestety – miasto Wrota Baldura niewiele sobie robi z tego, co powinno się wydarzyć.

Choć nie jest w stanie przeciwstawić się rozkazom swojego pana i nocami przemierza ulice w poszukiwaniu świeżej krwi, Astarion nigdy nie porzucił nadziei. Ten koszmar musi się przecież kiedyś skończyć – wystarczy tylko odkryć, jak tego dokonać.

Kiedy władca wampirów ogłasza konkurs o swoje względy, pojawia się okazja w postaci niezwykle cennej nagrody… oraz nieoczekiwanego sojuszu. Głęboko pod Wrotami Baldura ukryto krew martwego boga, a żeby ją zdobyć, Astarion będzie potrzebował pomocy przystojnego aasimara – paladyna imieniem Hahn den Suriel.

Pojawia się jednak kilka problemów. Astarion nie powinien ufać innym wampirzym pomiotom. Nie powinien wyruszać do miasta, by realizować własne cele, zamiast służyć woli swego pana. I z całą pewnością nie powinien zawierać układu z obcym, którego złote oczy potrafią usidlić nawet poczerniałe, nieumarłe serce.

Ale miasto Wrota Baldura niewiele sobie robi z tego, co powinno się wydarzyć.