ZONA 2. Trylogia

Obiecywał sobie, że już nigdy więcej. Że tamten raz był naprawdę ostatni. Nadchodzi jednak moment, że tęsknota jest zbyt wielka. Trzeba ponownie zostawić za sobą Dużą Ziemię i wkroczyć w czarnobylską Zonę. Bo nic innego nie ma znaczenia, kiedy człowiek usłyszy Zew. Nadeszła pora ostatniej przygody…

Człowiek może opuścić Zonę, Zona z człowieka nie wyjdzie nigdy.

Jeśli nie pójdziesz za wołaniem, ono znajdzie Cię w tu i teraz. I przekształci Twoje życie w koszmar. Koszmar, którego tak naprawdę pragniesz i o którym śnisz każdej nocy.

Pode mną przesuwają się tabuny stworów bez oczu, pokracznych kreatur ulepionych z plasteliny ciała przez upośledzonego Stwórcę, gnanych w ślepym pędzie dzikiego gonu naprzód, byłe dalej od pałającej ponad widnokręgiem krwawej zorzy pożaru.

Wszystko zalewa pełgająca, falująca i tętniąca łuna, pulsująca ponad widocznym w oddali ciemnym masywem bodącego w niebo rurą komina Sarkofagu.

Sarkofagu, z którego bije w niebo słup oślepiająco białego światła.

Chcę oderwać od tego wzrok, ale nie mogę.

I wiem, że Ona mnie widzi.